        
|
|
CRNA GORA - PRVA ZRTVA VELIKOSRPSKE AGRESIJE Jevrem Brkovic Cinjenica je da 7. i 8. X. 1988. godine i 10. I. 1989. (kada su Milosevicevi pucisti srusili legalnu vlast u Crnoj Gori i uspostavili prakticno velikosrpsku diktaturu) gotovo nikom u ondasnjim jugoslovenskim republikama nije bilo jasno sto se desilo, da je rat za Veliku Srbiju poceo i da je Crna Gora prva zrtva velikosrpske agresije. Nicije nacionalno bice nije toliko kompaktno da u sebi nema i onih obaveznih kvislinskih pukotina, kroz koje uviru i ostvaruju se svestrani interesi brojnijeg i agresivnijeg nacionalizma. Velikosrpski je udar, normalno, nasao dosta svojih pristasa u Crnoj Gori, a najvise medju vladajucim komunistima! Crnogorski kvislinzi dr. Branko Kostic, dr. Radivoje Kontic, Milo Djukanovic, Momir Bulatovic, Zoran Zizic i toliko drugih pripadali su onom najvisem vladajucem sloju komunista. Da su Milosevicevi populisticki bojovnici, kojim slucajem, uspjeli da udju u srz Hrvatske i Slovenije i tim bi dvjema ondasnjim jugo-republikama nasli dosta kvislinga od kojih bi se moglo formirati najmanje pet vlada, ako ne i vise. Zasto u ondasnjim jugo-republikama gotovo nitko u padu Republike Crne Gore nije prepoznao pocetak rata, to jest pocetak agresije, za stvaranje Velike Srbije? Ima tome nekoliko razloga, a najbitniji je onaj da je u svim jugo-zemljama, u Bosni i Crnoj Gori pogotovo, postojao jedan prilicno tvrdokorni sloj gradjanstva totalitarno ideologiziranog, duhovno uspavanog i zaparlozenog floskulama o “bratstvu i jedinstvu”, “vjecnom jugoslovenstvu” i toliko indoktriniranog takozvanom komunistickom socijalnom pravdom, da su Milosevica i njegove mitingaske jurisnike dozivljavali kao ozivljavanje komunistickih ideala i nosiocima antibirokratske revolucije. U mojem Dnevniku iz tih prevratnickih dana, koji je fragmentarno i objavljen, pod datumom 7. X. 1988. godine stoji zapisano: “Crnogorsko drzavno i partijsko rukovodstvo, ni drzavna bezbjednost, po svoj prilici, nijesu ni naslucivali da ce danasnjim danom poceti treci cin nacertanijevske bitke za Crnu Goru, bitke stare koliko i Garasaninovo Nacertanije, ako ne i mnogo starije. Zna se da se vec mjesecima radilo za ovaj dan i ovu noc, koji u jednom zamisljenom furioznom blic-krigu trebaju konacno da ucine kraj Republike Crne Gore. Zna se i za parolu: ”Danas Novi Sad, sjutra Titograd, prekosjutra Sarajevo!" U glavama stratega, onih sto su okupljeni u Srpskoj akademiji nauka i umetnosti, zapravo u Vucjoj Jami Velike Srbije, ni Sarajevo nije krajnji cilj. Sprema se pohod na Zagreb i Ljubljanu... Neistorijski pozitivisticki odnos prema jugoslovenskom revolucijom prigusenim balkanskim ili juznoslavenskim natalozenim kompleksnim proturjecnostima, istorijskim i drugim, i neadekvatno rijesenim statusima nekih juznoslavenskih i neslovenskih naroda, i drugu je Jugoslaviju ucinio nepodnosljivom drzavnom zajednicom naroda koji su je sacinjavali. Cinjenica da su neki narodi bili istorijski vise definisani od drugih, zato se i nijesu mirili da svoju istorijsku, nacionalnu, kulturnu i zemljopisnu osobnost, dakle sveukupnost svoga identiteta, potcine nekom po drugi put neuspjelom jugoslavenstvu. A to drugo jugoslavenstvo se sve vise, kao i prvo od prvog dana, vojno, politicki, diplomatski, privredno, ekonomski, prosvjetno i kulturno, pa i mentalitetski sve ociglednije utapalo u bahato, primitivno, folklorno, destruktirvno i nasilnicki eksponirano velikosrpstvo. Srpstvo je preko takvog velikosrpstva prosto metastaziralo na tom sve od Triglava do Djevdjelije opjevanom jugo-prostoru, a metastaziralo je preko nekoliko kolonizacija, preko radnistva, uz pomoc Marksove parole “da radnik nema domovine” preko vojnih, policijskih i prosvjetnih kadrova i na druge nacine. Ispalo je da su i prva i druga Jugoslavija bile samo drugo ime za Veliku Srbiju, kao sto je to sada i zvanicno ta kvazi-drzavna tvorevina, koja se naziva Treca ili Savezna Republika Jugoslavija. Na kraju se ipak sve svodilo na onu poznatu Pasicevu konstataciju, izrecenu na Krfu 1917. godine pred regentom Aleksandrom Karadjordjevicem: “Moze Jugoslavija, ali samo u granicama Velike Srbije.” Regent je, prema svjedocenju Steve Jakovljevica, autora “Srpske trilogije”, na takvu Pasicevu zamisao klimnuo glavom, dodirnuo cviker i rekao: “Gaja, imacemo izvesnih problema s Hrvatima i Slovencima.” Gaja je svom regentu dao i dodatna objasnjenja i uvjeravanja da se “Hrvati osvescuju tek kad prodje voz, a Slovenci su, ustvari, alpski Hrvati, samo nesto veselije naravi i s vise radnih osobina.” Nikola Pasic je, nesumnjivo, bio najdosljedniji garasaninovac i nacertanijevac: on u trenutku kada porazena srpska vojska napusta Srbiju, kada se povlaci u rasulu preko Crne Gore i Albanije, salje iz Skadra telegram regentu Aleksandru u kojem doslovno stoji: “Vase Visocanstvo, Srbija trenutno gubi rat od Austrije, ali za sva vremena dobija rat protiv Crne Gore. Tog istog dana crnogorska vojska pobjedonosno okoncava cuvenu Mojkovacku bitku, koju su vodili samo iz razloga da bi omogucili povlacenje porazene srpske vojske, znaci zrtvovali se za svog saveznika, mjesto da sve snage usmjere na juzni, to jest lovcenski front gdje je Crnog Gori bilo najteze. Kao sto se iz istorijskog slijeda Prvog svjetskog rata vidi: u najvecoj srbijanskoj narodnoj, vojnoj i drzavnoj katastrofi, u totalnom porazu od austrijske vojne sile, Nikola Pasic i regent Aleksandar se tjese vec unaprijed pripremljenoj pobjedi nad svojim jedinim saveznikom Crnom Gorom, koja nije morala da ulazi u Prvi svjetski rat, imala je sve sanse i ponude da ostane po strani svjetskog sukoba, da bude na Balkanu jedina ratom nezahvacena oaza. U kakve saveznicke, “bratske”, rodjackodinasticke, diplomatske, viteske i drzavnicke “vrline” spada ovakav odnos prema Suverenoj Kraljevini Crnoj Gori, nije tesko pogoditi - u tipicno srbijanske, a to bi danasnji nadotac Velike SRbije, Dobrica Cosic, prokomentarisao: “da je laz odrzala srpski narod koliko junastvo.” Sve ovo sto se sada desava, ovaj uzasno prljavi i osvajacki rat, nastao je na toj Dobricinoj “moralnoj” vertikali, koju se davno prije njega izrekli muriji i manje krvolocni Srbi od njega. Pasiceva predvidjanja o “dobijenom ratu protiv Crne Gore”, izrecena 1915. ostvarila su se 1918. godine. Saveznici su dobili rat za Srbiju, a Srbija je, cim se njena vojska iskrcala pod Barom, Budvom i Kotorom okupirala Crnu Goru, koja je vec bila oslobodjena: srpska vojska na teritoriji Crne Gore nije zatekla nijednog austrijskog vojnika. U naredbi vojvode Zivojina Misica komandantu takozvanih srpskih jadranskih trupa, pukovniku Milutinovicu, doslovno stoji: “Crnu Goru smatrajte okupiranom teritorijom!” I smatrali su je: zapalili su sest hiljada crnogorskih domova, ubili i utamnicili oko dvanaest hiljada ustanika i komita pocinili takav teror, tolike zlocine i takva nasilja da sve to nalikuje njihovom danasnjem zlocinstvu u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Monstruozna skala zlocina danasnje srpske vojske i srpskih cetnika vodi genezu od zlocina napravljenih u Crnoj Gori od 1918. do 1926. godine: paljenje kuca, unistenje nacionalnih, kulturnih, vjerskih i istorijskih spomenika, skrnavljenje svetinja crnogorskog naroda, ubijanje, vjesanje po sesnaest Crnogoraca o jednu mruvu, odnosno dud, ubijanje djece, stavljanje macaka muskarcima u gace, zenama u suknje, vadjenje mrtvih komita iz grobova i strijeljanje ljeseva u raspadanju, silovanje zena, djevojaka i djevojcica od 12. do 60. godine. Samo u jednom kraju Crne Gore, u kolasinskoj opstini, silovano je 568 zena, djevojaka i djevojcica, i to najvise iz bratstva Bulatovica! I tada su posmatracke misije englesko-americke revnosno konstatirale zlocine srpske vojske, ali nijesu nista poduzimale da ih sprijece i zastite crnogorski narod. Sef britanske misije u Crnoj Gori 1920. godine, gospodin Aleks Devin izvjestava svoga ministra inostranih poslova, lorda Kerzona, o situaciji u Crnoj Gori. Izvjestaj Aleksa Devina je veoma znakovit i neodoljivo podsjeca na izvjestaje danasnjeg UNPROFOR-a iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine. Evo tog Devinog izvjestaja: “Moj Lorde, Cast mi je podnijeti Vam izvjestaj o radu misije u Crnoj Gori i obustavljanju njenog rada od strane srpske vlade, koja je vojnicki okupirala ovu zemlju. Uvjeren sam da ce Vase lordstvo smatrati fakta koja Vam podnesem kao stvar potpune ozbiljnosti i koja bi trebalo da se sto prije publikuju kako bi se prilagacima britanskog fonda pruzila prilika da se upoznadu s tamosnjim prilikama, kao i sva publika uopste. Ja se, prema tome, koristim prilikom da iznesem svoja fakta, prvo pred Vas i, nadam se, kako je ova stvar vrlo hitna, da cete vi naci nacina da se vidite sa srpskim ministrom u Londonu i da cete se potruditi da upotrijebite svoj upliv da dobijete od njega u ime njegove vlade obavezu da se nece stavljati nikakve prepreke daljem radu ove misije u Crnoj Gori. Uzimajuci u obzir ne priznavanje nasilne okupacije Crne Gore od strane Srbije (to je akcija, koja do danas jos nije sluzbeno priznata, od velikih sila), potpuno je nemoguce u toj zemlji ma za kakvu britansku misiju da ulazi u ma kakve politicke stvari i da priznaje jednu situaciju kakvu jos britanska vlada nije akceptirala. Kao sto je vrlo dobro poznato, razne amerikanske misije, koje su ovo ucinile, za cijelo vrijeme svog boravka u Crnoj Gori nijesu imale slobodne ruke u razdjeljivanju pomoci i njihova je pomoc bila upotrijebljena samo u svrhu srpske propagande, da nikad nije nijedna para bila dana onom dijelu stanovnistva, koji nije htio priznati aneksiju Crne Gore."
Poznati talijanski botanicar Antonije Baldaci, koji je decenijama proucavao biljni svijet Crne Gore, u svojim memoarima pise: “Talijanska politika u Crnoj Gori pocela je da se klima odmah nakon francusko-srpskog braka. Na zalost, nasa diplomatija bila je ubijedjena u ispravnost metoda francuskog Ministarstva spoljnih poslova. Francuska je imala za svoj glavni i potonji cilj da svim sredstvima umanji prestiz kralja Nikole i dinastije Petrovic. Jasno je da je to bio plan koji je pripremila srpska diplomatija, a njoj se Francuska odmah i rado prikljucila, podrzavajuci tako beogradsku vladu, a prije svega svoju dobro ustimanu racunicu na Balkanu.” U Baldacijevim memoarima nalazimo dosta vjerodostojan zakljucak o licnosti vec ostarjelog kralja Nikole i njegovoj mazohistickoj potrebi da zrtvuje svoj dvjestogodisnji prijesto i svoju hiljadugodisnju zemlju i narod. Evo kako to Antonio Baldaci, inace dugogodisnji licni prijatelj kralja Nikole, zapaza: “Kada dolazi do svjetskog rata, Crna Gora je tek tu pocinila jednu od najvecih i najkobnijih svojih gresaka: ne oklijevajuci ni casa ulazi u rat (mada je prijestolonasljednik Danilo bio protiv takvog cina), prihvata poklik, vapaj i molbu koju joj upucuje Srbija, prestravljena invazijom Habzburske Monarhije! Impulsivan, ali idealan kavalir, kralj Nikola im prasta sve uvrede i ponovo poteze sablju da spasava rivalsku dinastiju, njenu politiku i diplomatiju, zapravo one koji su i tog trenutka radili protiv njega, njegove kraljevske krune i zemlje!” I samo jos jedan autentican zapis o zlocinima srpske vojske u Crnoj Gori, zapravo o skrnavljenju svetinja crnogorskog naroda: “Jednog dana, decembra 1918. godine u 1 sat nocu, jedna grupa srbijanskih oficira, pracena vojnicima i jednom gomilom najgore fukare, kojom su terorizirali cestito i mirno stanovnistvo, izvrsila je u Niksicu sljedeci odvratan zlocin, zeleci time ubiti autoritet crkve, odnosno svetitelja - patrona crnogorskog naroda i crnogorske drzave. Napravili su tri kovcega, na formu mrtvackih sanduka. Na jednoj je bilo napisano Sveti Petar Cetinjski, na drugom Sveti Vasilije Ostroski, a na trecem Crnogorska Kruna. Ove kovcege su nosili kroz varos Niksic na nacin kao sto se cine crkvene procesije, zatim su se zadrzali na trgu, gdje su iskopali tri groba, u koja su polozili ova tri kovcega. Poslije ovoga odrzali su opelo, kao sto se to cini u pravoslavnoj crkvi prilikom sahrane. Kako je u pravoslavnoj crkvi obicaj da se grobovi preliju vinom i uljem, to su mjesto toga, srbijanski oficiri prepisali javno grobove. To su oficiri: pjesadijski porucnik Dusan Sotjic, pjesadijski porucnik Mijuskovic i artljerijski porucnik Tunguz.” Zapis je objavljen 1921. godine u Rimu u knjizi “Nekoliko stranica iz krvavog albuma Karadjordjevica”. Ta je knjizica zbirka dokumenata o zlocinima Srbijanaca u Crnoj Gori. O tim danima i godinama strahovitih srbijanskih zlocina u Crnoj Gori govori i telegram pukovnika Burnama, sefa humanitarne kanadske misije u Crnoj Gori. Telegram glasi: “Ova nesrecna zemlja ide iz dana u dan na gore. Narod ne moze duze zivjeti. Citava je zemlja u koroti. Narod gubi svijest zbog ovih groznih nasilja. Srbijanci su pokusali svako podlo sredstvo koje su mogli izmisliti, a kada meni prijete ubistvom sto ce raditi onom siromasnom narodu koji nema nikoga da ga pomogne.” Telegram je poslat iz Bara 26. VI. 1920. godine. Ovakvih i slicnih autenticnih dokumenata moglo bi se danima citirati. No, ovom je prilikom veoma oportuno da se konstatira: istorija se zaista ponavlja, ali ne kao farsa vec, na zalost, kao krvava drama, cak mnogo krvavija nego u svojoj prvoj pojavnosti. Iz dokumenata strah sedamdeset i vise godina vidi se da srbijanska okupacijska vojska ni tada nije dozvoljavala rad humanitarnih misija, da je francusko-srpski brak i danas prilicno postojan, cak dozivljava izvjesnu renesansu. Skrnavljenja narodnih religijskih i nacionalnih svetinja u ovome je ratu, koji jos traje ucinjeno vise nego u svim balkanskim ratovima do danas, a vidjeli smo da su srbijanski oficiri skrnavljenje svetinja drasticno uvjezbavali na crnogorskim svetinjama u Niksicu 1918. godine. Vapaji kanadskog pukovnika Burnama gotovo su istovjetni vapajima onog kanadskog pukovnika koji je nedavno usao s kanadskim bataljonom u razorenu Srebrenicu, gdje se ljudska krv slivala ulicnim slivnicima. I ovom se kanadskom pukovniku, kao i onom 1920. godine u Crnoj Gori, prijeti smrcu, dakle sve je isto, samo u mnogo drasticnijim se formama i cinovima dogadja. Veliki hrvatski pjesnik Tin Ujevic ima stih koji glasi: “Sve su ove stvari vece jednom bile” (citirano po sjecanju), ali ih mi decenijama nijesmo primjecivali, pa ni naslucivali ovakvu njihovu barbarsku grozotu i scenaristiku, a to nam je veliki dokaz i poticaj da se na Balkanu sve vrednote, a prije svega neki tabui i istorijski entiteti, moraju brizljivo i dosljedno prevrednovati. Ni dubrovacka ili neretljanska barbarska avantura srbijansko-crnogorske vojske nije bez istovjetne, takodjer barbarske osnove iz doba nemanjickog osvajanja i razaranja. Pisuci zitije svoga oca Nemanje, njegov sin Rastko, kasnije nareceni sveti Sava, pise: “Moj otac Nemanja razori Zetu zemlju i sve primorske gradove do Stona!” Cudno, kako se istorija ponavlja i to u sve drasticnijim vidovima. Sada se postavlja prilicno razumno pitanje: Ako je Zeta bila srpska zemlja zasto bi je Simeon Nemanja razarao?! Koji je hrvatski arhont, duks, knez ili kralj ustavio, razbio i potukao Nemanjinu vojsku kod Neuma - nije mi poznato, ali je, takodje, istorijska cinjenica da je pri samom kraju dvadesetog stoljeca srpsku vojsku u drugom istovjetnom barbarskom pohodu na Ston i Neretvu 1992. godine, ustavila hrvatska vojska pod zapovjednistvom generala zbora Janka Bobetka! Vec dva puna vijeka postoji rusko-srpska kombinacija o izlasku na Jadransko more. Trinaesta tacka Testamenta Petra Velikoga glasi: “Rusija nece biti pomorska sila sve dok ne izadje na Adrijaticesko more!” Vec sam rekao da ce kapitalisticka Rusija, kada se mentalno i ekonomski oporavi od sedamdesetogodisnjeg DIAMATA, za Balkan i Evropu biti mnogo opasnija od one bivse komunisticke, kojom su nas Brozovi propagandisti plasili i umirivali cijelih cetrdeset godina. I mirotvorstvo “balkanskog kasapina” Milosevica ima veliki uzor u Lenjinovoj boljsevickoj tvrdokornosti da se sve moze zervovati, cak teritorije i nacionalni ponos, samo da se spasu i prezive Revolucija i Revolucionari. Lenjin salje Lava Davidovica Trockog da potpise Brest-litovski mir. Kada Trocki shvati da su uslovi mira ponizavajuci, uzbudjeno javlja svome vodji Lenjinu da on takav mir nece potpisati. Lenjin mu neuroticno porucuje, zapravo mu naredjuje: “Lave Davidovicu, Vi hocete da spasite Rusiju, a ja hocu da spasim revoluciju, nas revolucionare i nasu vlast. Meni je to glavno, a o Rusiji i njenoj sudbini nema vremena da mislim, zato Vam naredjujem da mir u Brest-litovsku odmah potpisete!” I mir je, naravno, potpisan. Zar Slobodan Milosevic u Ateni, Palama i “svesrpskoj skupstini” u Beogradu ne naredjuje zlocincu Karadizicu - Potpisi da se spasi sto se spasiti moze, a prije svega da spasu sami sebe i dikatatorski komunisticko-nacionalisticki rezim u Srbiji. U svemu ovome neprikladne su samo usporedbe Milosevic - Lenjin i Karadzic - Trocki! Sto se Crne Gore tice, njenog opstanka i sudbine, njoj zaista predstoji “borba preuzasna”, a prije svega da se oslobodi, kako to ovih dana u crnogorskom opozicionom tjedniku “Monitoru” napisa gospodin marko Sadijer, “svetosavskih lojanica” kao svjetiljki i izvora svjetlosti, zatim da se oslobodi “nacionalnog romantizma”, “jugoslavenskog iluzionizma”, “proleterskog internacionalizma” i “srpskog paternalizma”. Kad uvjeri sebe da zaista postoji mora, i to odmah, preduzeti “veliku diplomatsku aktivnost” kako bi i svijet uvjerila da postoji i da se njena sudbina ne rjesava u “Beogradu, Bijeljeni i Palama”, vec samo u Crnoj Gori, Evropi i svijetu, ali tek onda kada Crna Gora pruzi ozbiljne dokaze da vise nece “s djavolima tikve saditi!” - a da hoce u Evropu kao suverena mediteranska drzava sa znatnim drzavnim pedigreom i nekadasnjim zaista uspravnim istorijskim i nacionalnim ponosom. Ako nije kasno, a mozda nije, Crna Gora pod hitno mora, ako misli da prezivi, saciniti jedan moderni nacionalni, ekonomski, privredni, kulturni i skolski program, kako bi se bezbolnije otela iz smrtonosnog velikosrpskog “bratskog” zagrljaja! Stevan Dedijer: Kraj mita "Velika Srbija'? Sve obavijesti
oknjigama mozete dobiti putem E-Mail adrese: |
||||||
|| Povratak na vrh stranice||
Povratak na Home Page || O HIC-u || Vijesti || Usluge || |
